گفت وگوی همشهری با تهمينه ميلاني :سينماي قصه گو را دوست دارم

گامی به پس !

 
«کنعان» سومین ساخته بلند سینمایی‌ مانی حقیقی پس از «آبادان» و «کارگران مشغول کارند» گامی به پس است، آن هم در حالی که «آبادان» نوید حضور فیلمسازی خوش‌فکر و نکته‌سنج را می‌داد.
فیلم «آبادان» به عنوان اولین تجربه یک فیلمساز کار بسیار قابل تاملی بود؛ اقلا به لحاظ ایده و اصلا نوع و شکل پرداختی کارگردان به موضوع مورد علاقه‌اش. نکته مهم‌تری که در این فیلم به چشم می‌خورد هم جسارت حقیقی در تجربه فرمی جدید بود و هم اینکه تصویری کاملا واقعی از تهران را در فیلمش ترسیم کرده بود. در واقع تهرانی که در این فیلم می‌بینیم، همان تهرانی است که وقتی هر روز صبح بیدار می‌شویم و از خانه بیرون می‌رویم با‌ آن مواجه می‌شویم.
شخصیت‌های فیلم نیز که خوب پرداخته شده بودند آدم‌های مشکل‌دار و به ته خط رسیده‌اند.‌اما تجربه دوم این کارگردان یعنی فیلم «کارگران مشغول کارند» به گونه‌ای باز ادامه همان فیلم «آبادان» است. درواقع چند نفر دوست تصمیم می‌گیرند با هدف تفریح یک روز را در کوهستان سپری کنند اما میانه راه تخته‌سنگی بزرگ می‌بینند و می‌خواهند آن را از میان بردارند و همین بهانه‌ای است تا نقبی زده شود به زندگی و درونیات این آدم‌ها؛ آدم‌هایی که از تهران آمده‌اند با تمام مسائل و مشکلات و دغدغه‌های آن.
کنعان» سومین ساخته بلند سینمایی‌ مانی حقیقی پس از «آبادان» و «کارگران مشغول کارند» گامی به پس است، آن هم در حالی که «آبادان» نوید حضور فیلمسازی خوش‌فکر و نکته‌سنج را می‌داد.
«کارگران…»، حتی یک درصد از تاثیر فیلم «آبادان»‌را هم ندارد؛شاید به این خاطر که کارگردان و فیلمنامه‌نویس این اثر این‌بار فقط توانسته‌اند  سراغ ظواهر شهر تهران و‌ چند شهروند خاص آن بروند؛ فیلمی که با سرخوشی آغاز می‌شود، میانه‌هایش به درد می‌انجامد و بعد به خنثی‌ترین شکل به پایان می‌رسد و حالا فیلم «کنعان» است باز با دغدغه پرداختن به شهر تهران و این‌بار آدم‌هایی  از طبقه متوسط و خب از همین ابتدا می‌توان گفت این فیلم هم با تمام تلاشی که برای تولید و ساخت آن شده و کارگردانی‌اش همچنان به دغدغه‌های همیشگی و مورد علاقه‌اش وفادار مانده اما حاصل کار فیلمی عقیم است.
فیلم روایتگر زندگی زوجی به‌نام مرتضی با بازی «محمدرضا فروتن» و مینا با بازی « ترانه علیدوستی» است که با گذشت ۱۰ سال از زندگی مشترکشان، در حالی که مرد همچنان تاکید بر ادامه این رابطه دارد اما زن اصرار دارد که راهی جز جدایی باقی نمانده. اما بازگشت آذر با بازی «بایگان» خواهر بزرگ مینا از سفر طولانی‌اش از خارج از کشور و مرگ مادر مرتضی همه چیز را به هم می‌ریزد.
زوجی که حقیقی در فیلمش به تصویر می‌کشد یعنی پرداختی به زندگی آدم‌های طبقه متوسط در دل تهران، پیشتر و بارها ایرج کریمی با موفقیت در سینمای خاص خود ترسیم کرده. اما چه اتفاقی می‌افتد که آدم‌های این فیلم یعنی مرتضی و مینا و آذر و بعد نیز علی با بازی «بهرام رادان» که دوست خانوادگی این زوج است در حد سایه‌هایی کمرنگ باقی می‌مانند که اصلا معلوم نیست حرف حساب‌شان چیست؟ در طول فیلم آدم‌ها مدام می‌آیند و  می‌روند. معلوم نیست این علاقه از کجا شروع شده و معلوم نیست درد و اندوه آنها به واسطه چیست؟ همچنان که معلوم نیست چرا قهر می‌کنند و چرا آشتی و…؟
اگر در دو فیلم قبلی حقیقی شخصیت‌پردازی محلی از تامل داشت، در کنعان ترسیم کاراکتر فقط در حد یک تعریف دوخطی خلاصه می‌شود. مرتضی استاد دانشگاهی است که به شاگردش مینا علاقه‌مند شده؛ علاقه‌ای که بعد منجر به ازدواج می‌شود. مرتضی مردی کامل است، زیبا، متین و مودب که همه امکانات رفاهی را برای همسرش فراهم کرده.
او برج‌ساز است و منبع مالی فراوان دارد اما با این همه همسرش از او گریزان است و ما نمی‌دانیم چرا؟ در صحنه‌هایی از فیلم وقتی غضب می‌کند پناه می‌برد به همان برج‌های نیمه‌ساز و در بالاترین طبقه آن به سگ‌هایش می‌رسد و این اوج تکمیل و شناختی است که از این شخصیت داریم، یا مینا که شخصیت محوری فیلم که مثلا یک زن روشنفکر امروزی است. فیلم با نمایی از چهره او شروع می‌شود که با خشم و نفرت به نقطه‌ای زل زده که بعد می‌فهمیم او در آشپزخانه است و در حال نظارت کسانی که آمده‌اند چاه منزلش را باز کنند.
فیلم روایتگر زندگی زوجی به‌نام مرتضی با بازی «محمدرضا فروتن» و مینا با بازی « ترانه علیدوستی» است که با گذشت ۱۰ سال از زندگی مشترکشان، در حالی که مرد همچنان تاکید بر ادامه این رابطه دارد اما زن اصرار دارد که راهی جز جدایی باقی نمانده …
این شروع ‌ یعنی اینکه در زندگی این زوج بحرانی وجود دارد که بود و تاثیرش مثل همین گرفتگی چاه است. اما فیلم که پیش می‌رود انگار مینا به جای اینکه بحران داشته باشد یا درگیر مسائل فمنیستی یا فلسفی یا هر چیز دیگری باشد، یک دختر لوس است که تکلیف خودش را با اطراف خود و آدم‌هایش نمی‌داند. خصوصا وقتی این نکته کم‌تاثیر و گاه خنده‌دار می‌نمایاند که علیدوستی اصلا برای بازی در چنین نقش دشواری انتخاب مناسبی نیست.
 چهره او همان چهره کودکانه «من ‌ترانه پانزده سال دارم» است که حالا سعی شده به زور گریم و چهره‌پردازی، بداخلاق، تلخ و به ته خط رسیده بنمایاند و به خاطر همین در سخت‌ترین لحظات زندگی‌اش حتی در صحنه‌های دیگر که دلیلی برای این کار وجود ندارد علیدوستی مدام بر عضلات چهره‌اش فشار می‌آورد تا اخم کند و خطوط پیشانی‌اش را جمع کند و چهره زنی افسرده را بگیرد و… و واقعا نمی‌دانیم مشکل این زوج چیست؟ اختلاف از کجا شکل گرفته؟ داستان وقتی از درام تبدیل به اثری شاد و خنده‌دار می‌شود که جا و بی‌جا و در لحظات غیرقابل تصور این دو نفر به هم پناه می‌برند… و انگار که کارگردان تکلیفش را با آدم‌هایش نمی‌داند هرچند که همیشه حرف آخر را مینا می‌زند و دوربین به صورت مداوم  به دنبال این شخصیت است. این شخصیت‌های پا در هوا انگار کم نیستند که ناگهان سروکله آذر و علی هم پیدا می‌شود.
این آدم‌ها نیز که ظاهرا باید عاملی باشند تا گره‌های داستان گشوده شود و اقلا داستان کمی سروشکل بگیرد… اما اینها نیز پر از سردرگمی‌اند.
 اصلا حرف و حساب آذر چیست؟ در خانه خواهرش چه می‌کند؟ چرا ناگهان آن همه محبت تبدیل به نفرت می‌شود، تا ناگهان در صحنه‌ای مضحک احتمالا به خاطر ادای دین به فیلم «بیل‌ را بکش» مینا و آذر روبه‌روی هم می‌ایستند، بد و بیراه می‌گویند عقده‌گشایی می‌کنند و بعد همدیگر را به باد سیلی می‌گیرند و یا علی نیز به اینگونه، او اصلا کیست؟ چه تاثیری در زندگی این دو زوج دارد؟ ‌ در بخشی از فیلم می‌بینیم که مینا کلید خانه او را دارد و در غیابش وقتی که علی به سفر رفته به منزلش می‌رود و گل‌ها را آب می‌دهد و بعد به رویایی‌ترین شکل ممکن به در و دیوار زل می‌زند. اما در انتها می‌بینیم که بیماری مادر مرتضی و سفری که آنها به شمال دارند، بهانه‌ایی می‌شود تا به کلیشه‌ای‌ترین شکل، دو شخصیت آذر و علی با هم رودرو شوند و لابد برقی از آسمان می‌جهد، چون در انتها هر کدام از آنها  به نوعی در نگاه‌شان به زندگی متحول می‌شوند و سرانجامش همان رسیدن به نقطه ازدواج است.
نگاه کنید که از همان ابتدا ‌ انزوای علی و آن موهای بلندش مدام تاکید می‌شود اما تا با آذر مواجه می‌شود ‌ آنچنان خود را گم می‌کند که داستان اصلا تغییر می‌کند یا خود آذر فقط با چندبار دیدن علی رنج و اندوه زندگی سالیانش را فراموش می‌کند. ‌ «کنعان» البته همچنان که از نام آن نیز پیداست با تداعی این شعر حافظ «یوسف گم‌گشته باز آید به کنعان غم نخور» و با پایانی خوش به سرانجام می‌رسد؛ با پایانی که فیلم را تبدیل به یک کمدی ناخواسته می‌کند!
نقد- مارگریت شاه‌نظریان

مطالب مرتبط :
ماجرای دو سفر              
نقش آذر در “کنعان” اتفاقی خوب در کارنامه بازیگری من است 
کلبه‌ی احزان شود روزی گلستان؟

«شاعر زباله ها» با آن اسم غریبش و از غافلگیرترین و ناباورانه ترین جایی که می شود تصور کرد یعنی مرکز جمع آوری زباله ها، داستانش را آغاز می کند. شاید شروع و آغاز فیلم کمی مبهم باشد اما کم کم لایه های فیلم خود را نشان می دهند. کار عبثی است که در «شاعر زباله ها» پی داستان سرراست یا فیلمنامه یی کلاسیک بگردیم. فیلم دو قهرمان محوری دارد؛ یکی پسری که روزی همه آرزویش این بود که دانشجوی رشته ادبیات شود اما حالا رفتگری معمولی است که به قول خودش در گند و کثافت غوطه می زند و دیگری دختری جوان و زیبارو و افسرده که بعدها می فهمیم نامزدش او را رها کرده و سرنوشت، زندگی این دو را به هم ناخواسته گره می زند. دوربین بی قرار فیلم گاه به گاه بر زندگی این آدم ها زوم می کند. رفتگر جوان بهانه یی است تا در این شهر خاکستری چرخ بزنیم. لحن فیلم مثل همان آسمان خاکستری و غمبار و پاییز و زمستانی است که شهر را فرا گرفته. آدم های فیلم یکایک جلوی دوربین خود را می نمایانند. نیازی نیست که به عمق زندگی آنها برویم. همه آنها یک وجه مشترک دارند و آن هم تنهایی؛ از رفتگر جوان که آرزوی این را داشت که دانشجوی دانشگاه ادبیات شود تا آن شاعر پیر که همیشه کنار پنجره ایستاده است و انگار گذشته و آینده این دو با هم تنیده شده است.

در فضایی که هست تماشاگر بی قرار سرنوشت، قهرمان های فیلم را دنبال می کند و تصورش چه تلخ است که در این فضای غمبار اگر هم رفتگر شاعر می شد باید سرنوشتش، سرنوشت همان شاعر پیر می شد که آخرین دست نوشته ها و کتابش هیچ گاه رنگ چاپخانه را نمی بیند و فقط همدم تنهایی دختری افسرده است. زیبایی فیلم در این است که هیچ گاه نه خالق آن و نه آدم هایی که حالا به تماشای آن نشسته اند، نسبت به آدم های فیلم حس ترحم ندارند. احمدی در فیلم درخشانش اندوهباری و فرسودگی تدریجی زندگی را به تصویر می کشد. سال ها پیشتر کیارستمی در «طعم گیلاس»اش سعی بر این کار کرده بود و امیدی که در پایان می داد که می توان دوباره به زندگی دل بست الان چه بی رنگ می نمایاند، اما در «شاعر زباله ها» اگرچه آدم های فیلم هیچ کدام به سامان نمی رسند اگرچه در هیچ کجای فیلم رنگ شادی را نمی بینیم یا اضافه گویی قهرمان هایش اما به نحو درخشانی به این مهم دست پیدا می کند. اگر بگوییم «شاعر زباله ها» نیز می خواهد پیام بدهد این توهین است به فیلمی اینقدر انسانی و عمیق، اما می توان گفت فیلم دل را تسخیر و بغض ات را رها می کند. اوج و همه زیبایی فیلم در سکانس پایانی آن است. وقتی در اندوهبارترین فصل سال و در پارکی که مکانی غمگین است لیلا حاتمی با آن چهره افسرده و خموده اش به قرار عشق می رود و عشقی که این گونه غمبار آغاز شود، انتهایش چه خواهد بود؟ فیلم نمی خواهد تماشاگرش را گول بزند، دورنمای هیچ امیدی نیست و آدم ها همچنان تنها هستند و تنها می مانند. اما آن برف سفیدی که آرام آرام می بارد، آن نگاه های منتظر و بالاخره آن آخرین دست نوشته های شاعر پیر که هیچ گاه رنگ چاپخانه را نمی بیند اما همدم تنهایی دختر جوان است و شاید حتی او را از مرگ باز دارد، اینها همان امیدی است که فیلم در دل تماشاگرش به ارمغان می گذارد و البته آن صحنه یی که وقتی رفتگر جوان از شاعر پیر می پرسد چگونه باید شاعر شد و او می گوید مثل یک درخت وحشی ریشه هایت را در خاک محکم کن، نور و آب کار خود را خواهند کرد.

گفت وگوی همشهری با تهمينه ميلاني فيلم هاي تهمينه ميلاني هميشه جنجال برانگيز بوده اند، چرا كه هميشه طرفداران و البته مخالفان سرسخت خود را دارند. از اولين فيلمي كه ساخته شانزده سال مي گذرد و او هنوز دغدغه اش زنان و مسائل و مشكلات مربوط به آنها است، فيلم هايي كه هر چه قدر به مذاق زنان خوش مي آيد اما برخي مردان رسماً از اين فيلم ها گريزان هستند. به بهانه سينماي ميلاني و دغدغه هايش و البته زن زيادي با او به گفت وگو نشسته ايم.

                                                                                                           


* طي اين شانزده سالي كه از كار شما در عرصه فيلمسازي مي گذرد، نكته جالب اين است كه فيلم ها با آن كه لحن هاي متفاوتي داشته اند، اما همه با موضوع و محوريت زن بوده اند، اين تداوم و در واقع اين توجه به مسائل زنان از كجا مي آيد؟
- در فيلم اولي كه ساختم يعني بچه هاي طلاق آن قدر به اين مسأله آگاه نبودم. «بچه هاي طلاق» از يك اتفاق واقعي الهام گرفته شده بود و به نوعي پاسخ ناخودآگاه به بسياري از مسائل اطراف زندگي من بود. زماني كه دانشجو بودم براي تدريس خصوصي به يك خانه رفتم و روز اول تدريس دختر خانواده كه حاصل طلاق بود با چشمان كبود از كتك پدرش نزد من آمد، چرا كه مي خواست به ديدن مادرش برود و پدر مخالف بود. همين كافي بود تا محرك بسيار قوي براي نوشتن بچه هاي طلاق بيابم ولي فيلم هاي «افسانه آه» ، «ديگه چه خبر» و «كاكادو» (كه اگرچه مستقيماً به مسائل زنان نمي پردازد اما در مورد يك دختر بچه تك فرزند است كه قرار است مادر آينده شود) «دو زن» ، «نيمه پنهان» ، «واكنش پنجم» و «زن زيادي» كاملاً آگاهانه شكل گرفته و فيلمنامه آن توسط خود من نوشته و ساخته شده است. يعني به جاي الهام از يك موضوع حقيقي يك مسأله مهم و اجتماعي محرك من بوده است. بعد از آن به سراغ موضوعاتي حول اين پديده رفته ام، در كل فكر مي كنم يكي از وظايف اصلي هنرمندان اين است كه منتقد شرايط اجتماعي باشند و نسبت به ناهنجاري هاي جامعه واكنش نشان بدهند.
* و فيلم هاي شما همين واكنش ها و پاسخ ها هستند؟
- به نوعي بله، تعريف هنر براي هنر را قبول ندارم و عقيده ام اين است كه هنر بايد در خدمت يك جامعه و انسان هاي آن باشد و از آن جا كه هنرمند موجود باهوشي است كه همواره يك قدم از جامعه جلوتر است، نبايد در حد يك تكنسين پايين بيايد و باسليقه و ذائقه يك جريان تبليغاتي يا حتي براي دل مردم را به دست آوردن يا سليقه آن هنرش را به وجود بياورد بلكه بايد به جهان بيني فردي خود وفادار باشد و مسائل را از فيلتر خود عبور دهد و با فكر و سليقه خود هنرش را بازگو كند.
* حوادث فيلم شما در يك بستر اجتماعي اتفاق مي افتد و همين مسأله موجب مي شود تا فيلم زن زيادي از يك فيلم داستان گو به فيلمي اجتماعي تبديل شود، چه قدر روي اين موضوع عمد داشتيد و چه قدر اتفاقي بوده است؟
- تقريباً هر فيلمي كه ساخته ام، در يك بستر تاريخي- اجتماعي اتفاق مي افتد، به اين معني كه با ديدن هر يك از آنها مي توانيد موقعيت جغرافيايي، فرهنگي و اقتصادي يك دوره از تاريخ كشورمان را ببينيد و هر چند كه من خودم سينماي قصه گو را به شدت دوست دارم ولي به ويژه در «زن زيادي» تلاش كردم تا مسأله خيانت از خانواده هايي كه متأسفانه به صورت يك ناهنجاري ويرانگر درآمده است را در يك بستر اجتماعي تحليل كنم. بنابراين اگر يك تماشاچي فقط مي خواهد سرگرم شود و قصه اي ببيند بهره خود را از فيلم خواهد برد و تماشاچي ديگري كه در پي چرايي هاي اجتماعي است سهم خود را.
* الان به جامعه اشاره كرديد، آيا مگر خيانت در يك جامعه با خيانت در جامعه اي ديگر فرق دارد؟
- بله. همه ناهنجاري هاي اجتماعي بسته به فرهنگ و سنت هاي يك جامعه شكل هاي متفاوتي به خود مي گيرد. به طور مثال جامعه ما كه در حال عبور از يك مرحله تاريخي است كه به آن دوران گذار گفته مي شود يعني گذار از سنت به مدرنيته طبعاً به دليل فرهنگي و ساختار اجتماعي تفاوتهاي زيادي با يك جامعه كاملاً سنتي و يا تفاوت بسيار زيادي با كشور سوئيس كه يك كشور مدرن است داريم. ببينيد همين مسأله دختران فراري. وجود اين پديده هم حاصل يك جامعه در حال گذار است.
* در فيلم شما نيز يكي از اين دخترها وجود دارد. منظورم صبا است. چرا براي ارائه شخصيت زني كه آرامش خانواده ها را به هم مي ريزد، يكي از اين دخترها را انتخاب كرديد؟




- به چند دليل. اول اين كه دختران هم همان طور كه گفتم يكي ديگر از قربانيان مرحله گذار از سنت به مدرنيته هستند. صبا در اين فيلم يكي از آنهاست و براي تأمين خود حتي حاضر است زن دوم يك آدم به قول خودش ناجور شود. دومين دليل حضور صبا در اين فيلم نشان دادن اين مسأله بود كه باز هم توجه تماشاگر را جلب كنم به تعارضي كه سيما با جامعه خود پيدا كرده است. ببينيد سيما يك خانم معلم تحصيلكرده است.
* ولي سيما در آخر فيلم صبا را با خود مي برد؟
- بله اين به دليل رشته تحصيلي و شغل سيماست. فراموش نكنيد سيما يك معلم محبوب و دلسوز است. در سكانس اول ارتباط سيما با شاگردانش مقدمه چيني براي پايان قصه است.
* چرا روي معلم بودن سيما تأكيد داريد؟
- در جامعه ما يكي از شغل هاي خوبي كه مي شود براي زن متصور شد معلمي است و از آن جا كه مي خواستم سيما نان آور خانه باشد بايد شغلي مي داشت. و از آن جا كه قصه ايجاب مي كرد تا در انتها صبا را با خود ببرد، بايد درك زيادي از جامعه و مسائل نسل جوان مي داشت. به همين دليل معلمي براي او بهترين شغل بود.
* در كلاس درس يكي از دخترها از سيما مي پرسد كه آيا او كه تحصيلكرده است و دستش به جيبش مي رود خوشبخت است يا نه؟ چرا فيلم را با اين سؤال شروع مي كنيد.
- ببينيد، در فرهنگ ما مردم روي ظواهر زندگي همديگر قضاوت مي كنند و من در فيلم هايم سعي مي كنم اين قضاوت ظاهر را به هم بريزم ،به طور مثال سيما كه معلم مهربان و فهميده با چهره اي متبسم است ولي بعدها كه ما با زندگي خانوادگي او آشنا مي شويم با بخش ديگري از حقيقت زندگي او آشنا مي شويم و همين طور تا آخر قصه چند بار به عنوان قاضي او ديگر شخصيت ها را قضاوت مي كنيم تا در نهايت حقيقت آشكار شود.
* و آن حقيقت چيست؟
- كه تمام آدم هاي فيلم از احمد، رحيم، صبا و سيما... قربانيان مرحله گذار هستند.
* به نظر من صحنه كلاس شما صحنه اي است كه گويي به زور به فيلم چسبانده شده است. چرا اين صحنه را كه ربط مستقيم به داستان فيلم ندارد در فيلم گذاشته ايد؟
- به سه دليل. يكي آن كه سيما معلم است و با نشان دادن رابطه خوب او با شاگردانش زمينه مناسبي به وجود مي آيد تا در ادامه قصه او صبا و حتي صدف را درك كند. دوم اين كه نشان بدهم شاگردان سيما كه مشكلات و مسائلي را مطرح مي كنند، زنان آينده اين كشور هستند و طبعاً با اين حجم از ناديده گرفته ها، نبايد جامعه انتظار زنان و مادران سالم از ايشان را داشته باشد. سوم اين كه من هر فيلم خود را با پيش درآمد نشان مي دهم، چرا كه هنگام اكران عمومي فيلم چند دقيقه اول فيلم هنوز تماشاگران در حال نشستن هستند. بنابر اين اگر آنها پيش درآمد را ببينند به موضوع فيلم نزديك تر مي شوند و اگر نبينند چيزي از قصه را از دست نخواهند داد.
* يكي ديگر از اشكالات اصلي فيلم حجم انبوهي از اطلاعات است، چرا؟
- شايد حق با شما باشد. من هر فيلمي كه مي سازم فكر كنم آخرين فيلم من است كه طبيعتاً اين احساس عوارض خود را هم دارد. مثلاً فيلم نامه فيلم «دو زن» در سال ۷۰ نوشته شد و هفت سال بعد در سال ۷۷ ساخته شد و ممكن هم بود هرگز ساخته نشود.
* فيلم شما در كنار انتقاد مخالفان و البته جذب مخاطبان متوسط سينماروي ايران، از طرفي هم موفق به كسب جوايز زيادي از كشورهاي مختلف شده است. چه طور به اين امر دست يافتيد؟
- من فيلم هايم را براي جامعه ايران و با اهداف اجتماعي مي سازم نهايت سعي خودم را مي كنم تا داستاني را ساده و بي هيچ پيچيده گري بيان كنم، البته با بازي هاي خوب و نورپردازي و موسيقي مناسب و...
هر چه قدر تعداد تماشاچيان فيلم من بيشتر باشند، من خوشحال تر هستم و در كنار آن از اين كه يك سينماي جهان به فيلمي كه براي مردم ساخته مي شود و نه براي جشنواره، توجه نشان مي دهند، طبعاً خوشحال مي شوم اما هرگز به خاطر جذب مخاطب بيشتر سطح كارم را پايين نمي آورم.
* جايگاه زن زيادي را در سينماي خود چگونه مي بينيد؟
- زن زيادي سخت ترين فيلمي بود كه ساخته ام و تصور خودم بر آن است كه پخته تر از فيلم هاي قبلي من است و از نظر جذب مخاطب و ايجاد بحث و گفت وگو هم به قدرت فيلم هاي ديگرم هست.

در این اوضاع هاگیر واگیر خب به خیر و سلامت فیلم "استاد" مسعود کیمیایی هم اکران شد.

و حالا من موندم و این همه سوال:

 نمی یاد من آدم گریزم دیگه حوصله ندارم.رفت تا دو سال دیگه که دوباره با سپیده قرار بزارم.هوووف.

۲/دارم فکر می کنم آدم از یه سوراخ مگه قراره چند بار گزیده بشه ها؟از فیلم "تجارت" به بعد سیر نزولی سینمای کیمیایی شروع شده و حالا "محاکمه در خیابان"آخرین تیر برای شلیک بود.یعنی این تعریف تمجیدها اینهمه بوق و کرنا کردن سینمای کیمیایی یعنی هنوز باید ادامه پیدا کنه؟

۳/سینمای کیمیایی است و دیالوگ هایش .در" محاکمه در  خیابان" بعضی جاها دیالوگ های پولاد آدم را میخکوب می کند

*وقتی که قلبت و باختی دیگه چیزی نداری واسه بردن.

*قلبی که واسه خودش صدا نداره می خوای واسه تو صدا داشته باشه؟

و چند تای دیگه که دوست داریدسته صندلی و چنگ بزنی.قبول.اما این می تواند توجیهی باشد برای یک فیلم درب و داغون و سر درگم؟فیلمی که معلوم نیست حرف و حسابش چیست؟

۴/بعد از اینکه فیلم " درباره الی" را در بوق کردند و باوراندن که اصغر فرهادی پدیده سینمای اجتماعی است حالا هم با فیلم "محاکمه در خیابان "می خواهند این روند را ادامه بدهند.اما اینکه بر فرض داستان فیلم ت در تهران باشد اینکه  رنگ غالب فیلم سیاه و سفید و قهوه ایی باشد اینکه در فیلم مدام عربده بزنی چاقو بر قصانی  اینکه کسی تهدید شود کسی کشته شود.اینکه.....این شد یعنی سینمای اجتماعی دیگر؟بله؟کمی بلندتر بگویید لطفا.

۵/

 فیلمسازان عزیز ما مدام می نالند و همه بیسوادی و بی ذوقی و خالی بودن مغز و روحشان را خواله می دهند به "سانسور".می گوین می خواستیم چنین و چنان کنیم اما با غول سانسور چه کنیم؟ اما آقا همین چند سال پیش  در سینمای آنسوی آبها فیلمی ساخته شد که  گزاف نیست اگر    بگوییم شاهکاری تکام عیار است.فیلم دوست داشتنی و عمیق و تلخ "رودخانه مرموز" که بواسطه همین فیلم شون پن اسکار بهترین بازیگر مرد را دریافت کرد.یک فیلم با سر و شکل ساده که از یک اتفاق تلخ اجتماعی شروع می شد و ارام آرام لایه های فلسفی  عاشقانه و گاه حتی مکاشفه انسان با تقدیر و خداوند بود و .......هووووف فیلم را می شود هزار بار دید و مفتونش شد.نکته بامزه این است که در فیلم حتی یک  صحنه سکثی یا مسله دار  وجود ندارد این فیلم اگر خلاقیتش بود اینجا هم می شد جلوی دوربین برد.حالا باز باید ناله کنیم و بگوییم ای از این سانسور لعنتی؟

۶/خواهش می کنم به دوستداران سینمای کیمیایی بر نخورد .اما بارها شد وسط فیلم از خنده روده بر شدم و مزاحم فیلم دیدن سپیده شدم.اما آخه چه اتفاقی می افتد که یک فیلم مثلا اجتماعی مدام خنده به لب آدم می آورد؟مث  همین عکس فیلم که قرار است از  صحنه های کلیدی باشد اما فیگوره خانم بازیگر را می بینید که زل زده است به دوربین تا از او عکس بگیرند.باور نمی کنید همه فیلم یه فیگوره؟خب برید پولتونو الکی به باد بدید.من که مهمونه دوستم بودم

۷/آقا باور کنید فیلم  اجتماعی ساختن کار سختیه.و سختر از اون اینکه قرار باشه  بحران های اجتماعی و بخوای نقد و تحلیل کنی.همه فیلم داستان دوتا زوج که بهم  خیانت کردن یکی زخمی می شه یکی کشته می شه یکی فرار می کنه  فردا هم لابد آقای کیمیای می شوند دلسوز روزگار و فرزند زمان خویش.بابا نمی خواین بی خیال بشین؟اسن از اون ور آب که حرام مثال نمی یارم . اما تو همین سینمای ما فیلم "گزارش"کیارستمی  هم هست.شرط ببندیم تا حالا هیچکام از فیلمسازای ما این فیلم و ندیدن؟

۸/آقا بسه دیگه بقیه اشو نمی گم...سوال داشتین بپرسین.

۹/ راستی تو فیلم یه جا آدم بده می گه:من راست و دروغم همینه شتم به ول و قدرت بند نیست.."

تو رو خدا اگه فردا تیتر کردن فیلم سیاسیه یعنی باور کنیم؟؟؟

*اما امروز بهم خیلی خوش گذشت .توصیه می کنم اگه روحتون

گرفتست و اعصاب مصاب ندارین برین فیلم آقا رو ببینید.آها اخرش هم اون صدای بغض آلود خواننده اش  رضا یزدانی که شاهکاره خندست به خدا.

محمدرضا فروتن به این بهانه از نوستالژی‌های سینمایی‌اش حرف می‌زند. 

۲۰شهریور، روز ملی سینما است و محمدرضا فروتن به این بهانه از نوستالژی‌های سینمایی‌اش حرف می‌زند.
مدت‌ها بود كه می‌خواستیم با محمدرضا فروتن گفت‌وگو كنیم ولی به دلایل مختلف این اتفاق نمی‌افتاد. امسال نزدیك روز ملی سینما به این فكر افتادیم كه دربارهٔ عشق به سینما در دوران كودكی و نوجوانی با فروتن حرف بزنیم. با اینكه او در شمال بود ولی بالاخره همه چیز جور شد و این اتفاق افتاد.
● اولین باری كه با نور آبی و پرده سینما مواجه شدید، چه زمانی بود؟
این اولین احساس و ارتباط به زمان كودكی‌ام برمی‌گردد؛ وقتی كه ۳ ساله و بغل مادرم بودم. در آن تاریكی سالن سینما، تصویری از خانمی بزرگ را به خاطر می‌آورم كه با سوسكی كه در اتاق راه می‌رفت، حرف می‌زد.
● یعنی فیلم...
بعدها كه دنبال این تصویر می‌گشتم، متوجه شدم كه فیلم «بیتا» (هژیر داریوش) بود. این فیلم نقطه شروع ارتباط من با سینما بود.
● پس این علاقه به سینما به نوعی ریشه در خانواده‌تان هم داشته؟
نه به آن شكل جدی اما مادرم گاهی ما را به سینما می‌برد و همین‌طور با بعضی اقوام به سینما می‌رفتیم. در واقع این رفتن و پیگیری فیلم‌ها شكلی كاملا تفننی و عادی داشت.
● تصویر آن خانم كه با سوسك حرف می‌زد، شما را خیلی تحت تاثیر قرار داد؟
آن تصویری بود كه فقط در ذهن من ماندگار شد؛ اما اتفاقی كه من را واقعا به سینما علاقه‌مند كرد به تعدادی سریال و فیلم خاص برمی‌گردد. مثلا سریال «مرد شش‌میلیون دلاری» با بازی لی میجرز یا فیلم‌هایی مثل «آرواره‌های كوسه» یا «كینگ‌كونگ».
پس این علاقه به هنر كه بعد در مسیر سینما ادامه پیدا كرد، از همان كودكی در شما وجود داشته.
بله، من از همان كودكی به هنر علاقه‌مند بودم. مثلا علاقه زیادی به گوش كردن موسیقی داشتم. در واقع وقتی كه بچه بودم، بیشتر دوست داشتم خواننده شوم؛ در نوجوانی هم همین‌طور. در گوشه‌ای دیگر از رؤیاهایم همیشه خودم را در صحنه تصور می‌كردم؛ اینكه بتوانم كاری كنم كه دیگران را خوشحال كنم .
● خب، چرا پی خوانندگی را نگرفتید؟
به یك دلیل خیلی ساده، چون واقعا همان موقع‌ خیلی‌ها تو سر صدای من می‌زدند و همین باعث شد تا ناخودآگاه جذب مسیر بازیگری شوم.
● حالا تا از دوره نوجوانی‌تان دور نشده‌ایم، بگویید در این دوره به لحاظ شخصیتی چه حال و هوایی داشتید؟ محمدرضا فروتنی كه الان می‌بینیم چه به شكل شخصی و چه در سینما، جوانی آرام و متین است؛ در نوجوانی چگونه بود؟
خب، من خیلی خجالتی بودم؛ البته بچه چندان آرامی هم نبودم و بعضی موقع‌ها حتی خیلی پر شر و شور بودم. با این حال ته ته‌اش اگر حساب كنیم، بیشتر احساساتی و رؤیایی بودم.
● در همین سن چه فیلم‌هایی مورد علاقه‌تان بود؟
تعداد این فیلم‌ها زیاد است اما دوست دارم به «سنگام»، «شعله» و «دزیره» اشاره كنم.
● در همه عشق سینماها معمولا یك وجوه مشترك وجود دارد؛ مثلا اهل پوستر جمع كردن بودید؟
طبیعی است كه من هم علاقه‌مند به جمع‌آوری پوستر بودم و آنها را به دیوار اتاقم می‌زدم. در آن دوره، بازیگر مورد علاقه‌ام زنده‌یاد آقای محمدعلی فردین بود.
● و چقدر به اصطلاح دیالوگ‌باز بودید؟
دیالوگ البته كمتر. یادم هست دیالوگ بهمن مفید را در «قیصر» خیلی دوست داشتم كه می‌گفت «ما بودیم، حاجی نصرت و رضا پونصد...» (می‌خندد). همیشه خیلی دوست داشتم این دیالوگ را به طور كامل حفظ كنم ولی هیچ‌وقت حفظ نشدم. الان هم حفظ نیستم (می‌خندد).
● آن وقت‌ها بعد از دیدن فیلمی كه به شدت تحت‌تاثیرت قرار می‌داد، برای دوستان هم‌سن و سالت بازی هم می‌كردی؟
نه، زیاد اهل این كارها نبودم؛ اما یادم می‌آید كه دوستان و اطرافیانم خیلی از دست من می‌خندیدند، برخلاف حالا.
● نگاهتان به سینما فرقی كرده؟
تفاوت كه نه. اما دوره‌ای كه الان داریم درباره آن حرف می‌زنیم- یعنی دوران كودكی و بعد نوجوانی- مواقعی بود كه الان احساس می‌كنم همه چیز را چقدر خوب می‌دیدم و همه چیز چقدر لذت‌بخش بود!
خب، طبیعی است چون در آن دوره همه چیز، رنگی از زلالی و پاكی دارد.
شاید هم به این برمی‌گردد كه آدم‌ها را زیاد تجربه نكرده بودم. نمی‌دانم، این‌قدر بی‌خبری... شاید این لذت‌های دوران كودكی به خاطر این همه بی‌خبری بود؛ اینكه خبری از این همه قاعده و قانون و حرف و صحبت و سخن و هزار چیز مزاحم نبود. اما به هر جهت، هر چقدر كه سن آدم بیشتر می‌شود، به همان نسبت این نوع نگاه در زندگی اجتماعی كم می‌شود؛ یعنی آن رهایی و آزادگی كم كم از دست می‌رود. شاید من نوعی حالا وقتی كه دارم رانندگی می‌كنم و دوست دارم آهنگی را زمزمه كنم، مدام حواسم باید به این باشد كه كسی من را نبیند، تا من خجالت نكشم... به هر حال، من این رهایی دوران كودكی را خیلی دوست دارم.
● این حس را نسبت به بازیگرانی كه به نوعی شما را تحت تاثیر قرار داده‌اند، هم داشتید؟
این كاملا طبیعی است. من همیشه دوست داشتم یكی از بازیگران مورد علاقه‌ام را ببینم كه این فرصت زمان فیلم «مرسدس» پیش آمد؛ هرچند برای لحظاتی بسیار كوتاه. من هم خاطره كودكی‌ام از فیلم «بیتا» را برایشان تعریف كردم.
● حالا با همین نگاه، اگر از شما بپرسند ۵ فیلم انتخابی‌تان برای جزیره تنهایی كدام است، پاسخ شما چیست؟
۵ فیلم... «گوزن‌ها»ی مسعود كیمیایی، «گاو» داریوش مهرجویی و «نرگس» رخشان بنی‌اعتماد. دو تا فیلم دیگر البته چندان شاخص نیستند و لزومی به گفتن نامشان نیست. داشتم فراموش می‌كردم، فیلم «بر باد رفته» كه اصلا فوق‌العاده است!
فیلمی بوده كه زمان تماشای آن این حس غریب را داشته باشید كه كاش جای بازیگر آن بودید؟
الان دقیقا اسم فیلمی خاطرم نیست اما حتما بوده. تمام این بازیگرانی كه خیلی خوش‌تیپ بودند و خوب بازی می‌كردند، همه آنها را دوست داشتم .
● فیلم‌هایی كه به اسمشان اشاره كردید، بار قوی‌ای از احساسات دارند، سر این فیلم‌ها یا هر فیلم احساساتی و ملودرامی گریه هم می‌كردید؟
آره، خیلی راحت گریه می‌كردم.
● حالا چی؟ الان كه از دوره نوجوانی فاصله گرفته‌اید و خب در دل سینما قرار دارید؟ مثلا آخرین بار سر چه فیلمی گریه كردید؟
وقتی كه فیلمنامه «زن دوم» را خواندم، خیلی گریه كردم.
● و باز موقع تماشای كدام فیلم این اتفاق افتاده؟
بوده اما یادم نیست. در دوره نوجوانی سر فیلم «مشت» خیلی گریه كردم؛ داستان بوكسوری بود كه پسر كوچكش می‌میرد. یادم می‌آید تا مدت‌ها پس از دیدن این فیلم، درگیرش بودم. به «دزیره» هم كه اشاره كردم؛ سر این فیلم هم خیلی گریه كردم. فیلم فوق‌العاده‌ای است!
● آقای فروتن! شما آرشیو فیلم هم دارید؟ اینكه مثلا گاهی برای بار چندم سراغ دوباره دیدن یك فیلم بروید؟
آرشیو فیلم دارم اما آن‌قدر كامل نیست و جدیدا هم بیشتر سعی می‌كنم فیلم نگاه كنم اما راستش را بخواهید كمتر از فیلمی لذت می‌برم.
● چرا؟
به نظرم حالا فیلم خوب خیلی كم ساخته می‌شود اما به جای آن اكثر فیلم‌های قدیمی خوب و فوق‌العاده‌اند.
● اخیرا چه فیلمی را نگاه كرده‌اید كه از آن خوشتان آمده باشد؟
فیلم crash خیلی تحت تاثیرم قرار داد.
● فیلم «۲۱گرم» چی؟
فیلم فوق‌العاده‌ای است. خیلی دوستش دارم.
دوباره به مقوله حرفه‌تان برگردیم؛ با عبور از دوران كودكی و نوجوانی و با این حس و عشقی كه به مقوله بازیگری داشتید، چطور به این یقین رسیدید كه راه قطعی‌تان را پیدا كرده‌اید؟ اینكه باید حتما بازیگر شوید؟
به این قطعیت كه ته دلم رسیده بودم اما مشكلی كه وجود داشت این بود كه سینما را از زندگی خودم خیلی دور از دسترس می‌دیدم؛ چون نه آشنایی داشتم و نه دوست و راهنمایی و نمی‌دانستم قدم اول را باید از كجا شروع كنم. البته در این میانه مسیرهای خیلی ریز و باریكی هم به وجود آمدند. مثلا اولین كارم یك جنگ تلویزیونی بود. بعد از این مرحله بود كه بزرگ‌ترین محبت را در حق من اكبر اصفهانی كرد. آشنایی من با ایشان بسیار تصادفی بود.
● چه فیلمی بود؟
فیلم «هدف» به كارگردانی بهرام كاظمی كه من نقشی یك دقیقه‌ای را بازی كردم.
● شما اساسا آدم آرام و متینی هستید و این در چهره شما نیز مشخص است اما چرا اكثر نقش‌هایی كه به شما پیشنهاد می‌كنند، همان جوان عصبی درگیر با هزار جور مسئله و مشكل روحی و روانی است كه با جامعه‌اش مشكل دارد؟
(می‌خندد) واقعا نمی‌دانم. به نظر من هم این یك تناقض است.
● ولی الان انگار كه وارد وادی تازه‌ای می‌شوید؛ از نقش پسرهای عصبی دور شده‌اید و در فیلم‌های متفاوت‌تری بازی می‌كنید ؟
خوشحالم. برای خود من هم این اتفاق جالبی است. به نوعی از اصول به بی‌اصولی رسیده‌ام؛ به این معنا كه سعی می‌كنم بازی‌هایم فیلم به فیلم تغییر كند. اصلا نگاه و نحوه برخوردم با هر نقش را متفاوت می‌خواهم.
● در واقع نوعی به اصطلاح كشف و شهود؟
بله. مثلا من یك دوره‌ای در فیلم‌های كیمیایی بازی می‌كردم اما از یك جایی تصمیم گرفتم روشم را تغییر بدهم و برای همین در فیلم‌های هنری و خاص بازی‌ام را شروع كردم. شاید اولین نفری بودم كه توانستم بقبولانم می‌شود كسی ستاره سینما باشد اما جای نابازیگر هم بازی كند. من این سرسختی را داشتم و حتی مدل‌های مختلفی را كه كارگردان‌های مختلف می‌خواستند، اجرا كردم. در واقع اگر به ذهنیت كارگردانی علاقه‌مند شوم، بازی‌ام نیز متفاوت می‌شود.
● از تمام این فیلم‌هایی كه بازی كرده‌اید آیا سكانسی در ذهنتان باقی مانده كه حالا در لحظه‌های تنهایی به خاطرتان بیاید؟
سكانس شام در فیلم «قرمز».
در مجموعه «سرنخ» پوراحمد هم فوق‌العاده بودید. با اینكه اولین‌كار جدی و بلند شما بود اما تقریبا همه متوجه شدند كه بازیگر قدرتمندی متولد شده.
واقعا پاسخی ندارم. فكر می‌كنم خواست و لطف خداوند بود. به هر حال خدا می‌خواست كه این راه از جایی آغاز شود. من قبل‌تر از این مجموعه، ۴ تا فیلم كار كرده بودم اما هیچ‌كدام اثری جدی نشدند.
● شما آقای فروتن! به تقدیر اعتقاد دارید؟
من خیلی اعتقاد دارم؛ نه تنها درباره خودم كه درباره همه آدم‌ها. به ‌هر حال خدا درباره هر آدمی یك راه و روش و شیوه زندگی‌ای مدنظرش است و نهایتا آنچه تقدیر نام دارد برای فرد پیش می‌آورد. برای من هم فكر می‌كنم آن چیز كه مدنظر خدا بود بالاخره اتفاق می‌افتاد؛ چه با مجموعه «تماشاخانه»، چه با هر كار دیگری.
● تا حالا نقشی بوده كه خیلی دوست داشته‌اید آن را بازی كنید؟
مسلما چنین نقش‌هایی بوده‌اند اما آنچه به حال مربوط است، نقش راننده در فیلمنامه «مقصد» - نوشته بهرام بیضایی - است كه‌آن را خیلی دوست دارم.
● دلیل خاصی دارد؟
این راننده شخصیتی جذاب دارد و از لحاظ بازیگری نیز جای كار زیاد دارد.
● و برعكس آن؟
نقشم را در «حس پنهان» دوست ندارم اما ضرورت ایجاب می‌كرد كه این فیلم را بازی كنم.
● حالا اگر همین سؤال را به گونه‌ای دیگر بپرسیم؛ اینكه یك نقش باید چه خصایصی داشته باشد تا شما را با تمام این حساسیت‌ها و ریزبینی‌ها سر ذوق بیاورد تا جلوی دوربین بروید؟
دوست دارم عاشق كار باشم، عاشق نقش باشم. دوست دارم نقش تاثیرگذار باشد. مثلا در یكی از همین آخرین كارهایم با فیلمنامه «زن دوم» مشكل داشتم اما درعین‌حال خیلی دوست داشتم با خانم طائرپور یك همكاری مجدد و دوباره داشته باشم.
● در واقع معیار شما برای گزینش و انتخاب یك نقش، میزان عشق و علاقه‌تان است؟
دقیقا. فیلم‌هایی هستند كه واقعا عاشق و دیوانه‌ام می‌كنند.
نقش‌تان در «شب یلدا» چنین ویژگی‌هایی داشت. بار حسی فیلم خیلی قوی و خوب بود.
«شب یلدا» دقیقا حسی این‌چنینی داشت. در صحنه‌های شب یلدا، واقعا گریه می‌كردم اما كار كه تمام می‌شد می‌خندیدم و می‌گفتم بازی بود تا دیگران ناراحت نشوند؛ در واقع اكثر فیلم‌هایی كه كار كرده‌ام بار حسی و قوی‌ای داشتند. مثلا در این اواخر می‌توانم به فیلم «وقتی همه خواب بودند» اشاره كنم.
بلـــه. «نصیر»، مجنون دوست‌داشتنی و دلنشینی بود. معلوم بود كه از نقش خیلی لذت می‌برید.
یا نقش كارگری كه در فیلم «به آهستگی» داشتم. بی‌اندازه این كار را دوست دارم. یا «باغ‌های كندلوس» كه كار فوق‌العاده‌ای است.
● و در كارهای جدیدتان؟
فكر می‌كنم «كنعان» كار خوبی شده. به‌هرحال دوست‌دارم با نقش به یگانگی برسم و از آن لذت ببرم.
● محمدرضا فروتن به شكل شخصی‌تر دوست دارد چه نوع كاراكترهایی را بازی كند؟
آدم‌های شریف و سالم را دوست دارم. قهرمانان زندگی من آدم‌هایی هستند كه همیشه شرافت‌شان را حفظ می‌كنند.
● شما طیفی از فیلم‌های متفاوت را كار كرده‌اید و هربار در نقشی كه بازی می‌كنید متفاوت و باورپذیر هستید؛ چطور تا این اندازه به نقش نزدیك می‌شوید و آن را با خودتان یكی می‌كنید؟
و من اضافه كنم با گریم كم.
● بله دقیقا همیشه گریم در نقش‌های شما كم است.
این را كه شما می‌گویید خوشحالم می‌كند و باعث دلگرمی‌ام است. من تنها سلاحی كه در كارم دارم، عشق است و توكل و خلوص در كارم. این دست خودم نیست؛ یعنی فارغ از من است، از طرف صاحبش است كه آن بالاست و خداست كه ما را یاری می‌كند. من هم امیدوارم همیشه علاقه‌مند و عاشقانه كار كنم.
● حالا چه احساسی دارید؟ حالا كه یكی از بازیگران مطرح سینما هستید، چقدر به لحاظ روحی آرزوهایتان برآورده شده؟
به هر حال من در این راه قدم گذاشته‌ام و خوشحالم كه فیلم‌های زیادی را با عشق كار كرده‌ام و امیدوارم بتوانم این مسیر را همچنان ادامه بدهم.
● حالا اگر آقای فروتن، شما بازیگر نمی‌شدید...
نه، اصلا دوست ندارم به این فكر كنم چون خیلی بد می‌شد.
● مثلا فرض بگیریم بازیگر نمی‌شدید و اصلا الان شغل دیگری داشتید؛ به هرحال ذات و وجود شما كه فرق نمی‌كرد؟
نه، فرق نمی‌كرد اما سرنوشتم به كلی تغییر می‌كرد. به‌خاطر همین هم هست كه می‌گویم بد می‌شد چون باید راه دیگری می‌رفتم و گونه‌ای دیگر زندگی می‌كردم. اما به خاطر این همه لطف و محبت دیگران نسبت به خودم از خدا سپاسگزارم ولی...
● ولی چی؟
شاید به خاطر اینكه فقط اینها شرط نیست. من خواسته‌ام از خدا این است كه در این فرصتی كه به من اعطا شده و اسمش عمر است، بتوانم آدم درستی باشم، درس‌هایم را خوب یاد بگیرم و درواقع بتوانم از لطفی كه خدا به من كرده، برای رشد و تكامل‌ام استفاده كنم.
● به‌عنوان حرف آخر ؛ این هنر بازیگری برای شما تا چه حد جنبه و وجه تسكین بخشی دارد؟
این لذت‌بخش‌ترین و خصوصی‌ترین وجه این هنر است. در واقع خیلی اوقات به روحم آرامش می‌دهد.

*همشهری جوان